۱۳۹۰ خرداد ۱, یکشنبه

#9

الهی ! چگونه است که به گاه ستاندن ، نقدا ً به حساب رسی و چون وقت عطایت شود ، جز نسیه و وعده‌ی بعید هیچ نشناسی؟